Ο 2 ετών Dallas Hextell, είναι από τους πρώτους ασθενείς με εγκεφαλική παράλυση, που υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων.
 
Ο 2 ετών Dallas Hextell, είναι από τους πρώτους ασθενείς με εγκεφαλική παράλυ- ση, που υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων. Συγκεκριμένα, η μεταμόσχευση πραγματοποιήθηκε με τα δικά του βλαστικά κύτταρα, τα οποία προνόησαν να φυλάξουν οι γονείς του, σε μεγάλη ιδιωτική τράπεζα φύλαξης βλαστικών κυττάρων ομφαλοπλακουντια- κού αίματος των ΗΠΑ (Cord Blood Registry).

Σύντομα μετά τη γέννηση του παιδιού, οι γονείς του μικρού Dallas αντιλήφθηκαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το γιο τους. Δεν άνοιγε πολύ τα μάτια του και έκλαιγε συνεχώς. Οκτώ (8) μήνες αργότερα επισκέφτηκαν νευρολόγο, ο οποίος εντός 15 λεπτών διέγνωσε εγκεφαλική παράλυση (cerebral palsy). Η εγκεφαλική παράλυση αποτελεί εγκεφαλική βλάβη που επηρεάζει το μυϊκό έλεγχο. Δυστυχώς η συγκεκριμένη ασθένεια είναι ανίατη, ενώ οι υπάρχουσες θεραπείες συμβάλλουν απλά στη διαχείριση των συμπτωμάτων.

Σε ηλικία 18 μηνών, η φυσική του ανάπτυξη παρομοίαζε αυτή ενός παιδιού 8 μηνών. Είχε πρόβλημα στον έλεγχο των χεριών του, δε μπορούσε να χαιρετήσει ή να χειροκροτήσει, δε μπορούσε να μπουσουλίσει. Δε μιλούσε καθόλου, δεν έλεγε «μαμά» ή «μπαμπά». Ο μόνος τρόπος επικοινωνίας που είχε ήταν το κλάμα και οι φωνές.

Ωστόσο, παρότι δεν υπήρχε βεβαρημένο κληρονομικό ιστορικό στην οικογένεια, οι γονείς του μικρού Dallas είχαν φυλάξει βλαστικά κύτταρα απ’ το ομφαλοπλακουντιακό του αίμα κατά τη γέννηση του. Ενημερώθηκαν για μια τρέχουσα κλινική μελέτη στο Duke University στη Βόρεια Καρολίνα, που δοκιμάζει την αυτόλογη μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων σε περιπτώσεις εγκεφαλικής παράλυσης. Δεδομένου ότι ο Dallas είχε τα δικά του βλαστικά κύτταρα ομφαλοπλακουντιακού αίματος, έγινε δεκτός στη μελέτη. Πραγματοποιήθηκε η έγχυση των βλαστικών του κυττάρων, με την προσδοκία ότι μετά την είσοδο τους στην κυκλοφορία του αίματος, τα βλαστικά κύτταρα θα έλκονταν στην περιοχή της εγκεφαλικής βλάβης και θα την επούλωναν.

Πέντε μόλις ημέρες μετά τη θεραπεία, οι γονείς του Ντάλας τον άκουσαν για πρώτη φορά να προφέρει τη λέξη “μαμά”. Σύντομα, ξεκίνησε να τους κουνάει το χέρι χαιρετώντας τους, ακόμα και να τους γελάει! Τρεις μήνες μετά τη θεραπεία, ο μικρός Dallas που πριν δεν είχε ικανοποιητικό έλεγχο του σώματος του ούτε καν για να μπουσουλίσει, μπορεί και περιφέρεται, χωρίς καν τη χρήση βοηθημάτων. Ακόμα και η επικοινωνία πλέον με τους γονείς του είναι εφικτή, καθώς τους αντιλαμβάνεται και τους κοιτάει κάθε φορά που απευθύνονται σ’ αυτόν.

Δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί σε ποιο βαθμό η βελτίωση σχετίζεται με τη θεραπεία. Για πρώτη όμως φορά, η ανάπτυξη του Dallas πηγαίνει προς τα εμπρός με μεγάλα βήματα και όχι προς τα πίσω.

πηγή: www.cordblood.com
 
[Η ιστορία της μικρής Ε.Μ.] [H ιστορία του μικρού Dallas Hextell] [H ιστορία του μικρού Ryan] [Η ιστορία του Jesse] [Θεραπεία απλαστικής αναιμίας] [Μελέτη σε παιδιά με διαβήτη τύπου-1]